Roboty medyczne uczą się przez doświadczenie, nie z bazy danych

Przez lata zakładaliśmy, że robot staje się lepszy, gdy dostaje więcej danych. Więcej zdjęć, więcej opisów, więcej etykiet. W medycynie ten model działa słabo. Szpitale nie mogą pozwolić robotom na swobodne "trenowanie" przy pacjentach, zbieranie setek tysięcy prób uchwytu narzędzia chirurgicznego ani naukę metodą prób i błędów przy wrażliwym sprzęcie. Problem nie leży w algorytmach. Problem jest w tym, skąd wziąć wystarczająco dużo bezpiecznych, prawdziwych doświadczeń.

Odpowiedzią, którą forsuje coraz więcej firm robotycznych, jest fizyczne AI. To podejście zakłada, że maszyna musi poznać świat tak, jak poznaje go człowiek: przez kontakt, siłę, ciężar, opór materiału. Nie wystarczy pokazać robotowi milion zdjęć strzykawki. Musi "poczuć", jak ją trzymać, kiedy nacisk jest za duży, jak reaguje plastik pod palcami chwytaka. Nvidia opracowała środowisko symulacji fizycznej pod kątem robotów medycznych właśnie po to, żeby ten rodzaj nauki był możliwy w wirtualnym szpitalu, zanim maszyna wejdzie do prawdziwej sali. Miliony prób, zero ryzyka dla pacjenta.

Co to oznacza dla polskich urzędów i instytucji publicznych

Polskie szpitale, przychodnie i domy opieki to w większości instytucje publiczne. Decyzje o technologii podejmują tu dyrektorzy, zarządy województw i resort zdrowia. Ten kierunek ma dla nich kilka praktycznych konsekwencji.

Tempo wdrożeń robotyki przyspieszy. Jeśli producenci mogą wytrenować urządzenie w symulacji przed testami klinicznymi, część procesu certyfikacji stanie się szybsza i tańsza. To znaczy, że za kilka lat placówki publiczne będą rozmawiać z dostawcami, którzy przychodzą z robotem mającym udokumentowany "przebieg" dziesiątek milionów wirtualnych procedur. Zamiast pytać wyłącznie o wyniki z sal operacyjnych, będzie można analizować dane z symulacji. Inny typ rozmowy z dostawcą, inny typ przetargu.

Pojawia się pytanie o dane własne placówki. Szpitale publiczne gromadzą ogromne zasoby danych klinicznych, ale rzadko traktują je jako zasób strategiczny. Tymczasem producenci robotów medycznych będą coraz częściej zainteresowani partnerską współpracą z instytucjami, które mają realne dane z rzeczywistych zabiegów. Kto jest administratorem tych danych, na jakich warunkach mogą być udostępniane, czy placówka ma w ogóle politykę w tej sprawie? To pytania, które warto zadać teraz, nie wtedy, gdy pojawi się konkretna oferta.

• Pierwsze wdrożenia robotów rehabilitacyjnych i pielęgnacyjnych w zachodniej Europie już trwają.
• Instytucje, które wcześniej określą swoją politykę danych i gotowość cyfrową, będą negocjować z pozycji siły.
• Brak przygotowania nie wstrzyma postępu technologii. Wstrzyma dostęp do jej korzyści.

To nie odległa przyszłość. Polskie instytucje mają czas na przygotowanie się, ale okno nie jest nieograniczone. Jeśli chcesz ocenić, gdzie Twoja placówka lub urząd stoi w tym procesie, zapraszamy na bezpłatny audyt. Pomożemy spojrzeć na gotowość cyfrową konkretnie i bez zbędnego żargonu.